“หากย้อนกลับไปในช่วงที่คนเราได้เปลี่ยนผ่านจากเด็กเป็นวัยรุ่น ช่วงที่โรงเรียน คือ โลกทั้งใบซึ่งไม่ว่าใครก็ไม่อาจหลีกหนีไปจากมันได้เลย ช่วงเวลาเหล่านั้นสำหรับใครบางคนอาจเป็นความสุข มิตรภาพ ความทรงจำ ความรักแสนหวาน

และสำหรับบางคนที่โรงเรียนมัธยมปลายเบย์วิวแห่งนี้ มันคือความตาย

บ่ายวันจันทร์ ที่โรงเรียนมัธยมปลายเบย์วิว นักเรียนห้าคนถูกทำโทษด้วยการกักบริเวณ และในระหว่างการกักบริเวณนั้น นักเรียนหนึ่งในห้าคนตาย พวกเขามีทั้งเด็กเรียน นักกีฬา นักเลง ดาวโรงเรียนคนสวย และเด็กนอกคอก ราวกับภาพจำลองขนาดย่อมของสังคมโรงเรียนมัธยม แล้วฆาตกรคือหนึ่งในพวกเขาหรือว่าจะเป็นใครข้างนอกนั่นกันแน่

‘บอกแล้วไงว่าไม่ได้ฆ่า : หนึ่งคนหัวหาย’ เรื่องราวจากปลายปากกาของ คาเรน เอ็ม. แมคมานัส เล่มนี้ทั้งระทึกลึกลับชวนค้นหาและตีแผ่ความรู้สึกของเหล่าวัยรุ่นได้อย่างถึงแก่น ประเด็นเล็กๆ ประเด็นหนึ่งที่สะดุดใจเราตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้อ่าน คือ ประโยคสั้นๆ ที่ว่า ‘ฉันไม่อยากกลัวการอยู่คนเดียว’ ของแอดดี้

ถึงแม้ว่าประโยคนี้ของแอดดี้จะหมายถึง การไม่มีชายหนุ่มคนรักอยู่เคียงข้าง แต่ถ้าหากเราลองมานึกดูดีๆแล้ว การอยู่คนเดียวนั้นมันน่ากลัวขนาดไหนกันนะ แน่นอนว่าสำหรับกลุ่มคนที่มีสังคมในโรงเรียนเป็นสิ่งสำคัญที่สุด การฝ่าฟันชีวิตวัยรุ่นที่มีเรื่องให้เจ็บปวดอยู่เสมอไปเพียงลำพัง คือ สิ่งที่น่ากลัวเกินกว่าจะจินตนาการได้

ดังนั้น พวกเขาจึงพร้อมที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษาเพื่อน คนสำคัญ หรือชื่อเสียงความนิยมที่มีไว้ และสิ่งใดที่เป็นอุปสรรคพวกเขาก็พร้อมจะทำลาย

สิ่งที่เราอยากจะบอกกับผู้อ่านเรื่องนี้ก็คงเป็นเพียงคำว่าอย่ากลัวการอยู่คนเดียวเลย แต่กับคนที่ยอมทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อที่ตัวเองจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอยู่แค่คนเดียวนั้น…กลัวไว้บ้างก็ดีเหมือนกัน”

ณัฐชา กฤตนิรัติศัย – บรรณาธิการ