“นวนิยายเล่มนี้จะพาทุกคนสู่จินตนาการที่เจิดจ้าของแสงแดดยามเช้า ทะเลที่เปล่งประกายเหมือนพลอยบลูโทแพซ รสอูมามิจากปลาทะเลสด ๆ และอาหารเลิศรสจากฝีมือของคนในครอบครัว

บ้านพักใจโอบไออุ่นทะเล เริ่มต้นด้วยการ ‘หนี’ — หนีจากความผิดพลาด หนีจากความทรงจำที่ผิดหวัง หนีจากตัวตนที่ตัวเองไม่ชอบของเอมิริ หญิงสาวที่สูญเสียทั้งงานและคนรักในเวลาเดียวกัน เธอตัดสินใจเดินทางไปอยู่กับคุณตาผู้อาศัยอยู่ในเมืองชายทะเลห่างไกล การกลับไปบ้านคุณตาในรอบสิบห้าปีครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เอมิริได้เรียนรู้ว่าการใช้ชีวิตอย่างรื่นรมย์นั้นเป็นอย่างไร

‘เวลาทุกข์ใจแล้วฮัมเพลง ต่อให้เปลี่ยนแปลงโลกไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนความรู้สึกของตัวเองได้นะ’

‘มนุษย์เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่คิดสองเรื่องพร้อมกันไม่ได้ ฉะนั้นเฉพาะเวลานั่งแกว่งชิงช้าแบบนี้ ฉันจะนึกถึง ‘เรื่องเล็กๆ น้อยๆ’ ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ได้มากที่สุด แล้วก็ทบทวนความรู้สึกในเวลานั้นอย่างละเอียดลออ ระหว่างลิ้มรสชาติของความสุข เราจะนึกเรื่องแย่ๆ ไปด้วยไม่ได้ ก็เลยลืมเหตุการณ์เลวร้ายได้ยังไงล่ะ’

‘ทั้งการตกปลาและการลับมีดทำครัว เวลาทำอะไรเป็นครั้งแรก ใครๆ ก็ทำได้ไม่ค่อยราบรื่นด้วยกันทั้งนั้น…จะผู้ใหญ่หรือพ่อคนแม่คนเดิมทีก็คือมนุษย์ ไม่ได้สมบูรณ์แบบ แล้วก็มักจะตายไปทั้งที่ยังอ่อนด้อยประสบการณ์’

การได้กลับบ้านในวันที่หัวใจอ่อนล้าและไม่เชื่อมั่นในตัวเองสุด ๆ เพียงชั่วเวลาสั้น ๆ เดิมทีเอมิริไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก แต่เมื่อมีเวลาให้ช้าได้และคิดทบทวน มองตัวเองอย่างตรงไปตรงมา ตระหนักถึงคุณค่าที่ตัวเองมี และรู้จักที่จะมีความสุขกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัว อาจเป็นแรงผลักดันให้ลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง

เราทุกคนเคยทำผิดพลาดและอาจพบเจอความเจ็บปวดมากมายในชีวิต สิ่งสำคัญคืออย่าปล่อยให้อดีตหรือคนอื่นมาตัดสินตัวเราไปทั้งชีวิต การยอมรับตัวตนที่เคยผิดพลาดและการก้าวข้ามความเจ็บปวดล้วนไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เรื่องยากนั้นใช้เวลา จึงไม่ผิดอะไรถ้าเราจะหยุดพักและก้าวต่อไปเมื่อถึงจังหวะของมัน คือสิ่งที่เอมิริได้เรียนรู้จากการอยู่กับคุณตาครั้งนี้

ชีวิตมีจังหวะของมันเสมอ เราเชื่ออย่างนั้น และบ้านพักใจโอบไออุ่นทะเล ก็ย้ำกับเราแบบนั้น

อ่านเล่มนี้แล้วรู้สึกว่าดีจังเลยที่มีสถานที่ให้กลับไปพักและมีอาหารอุ่นอร่อยรออยู่เสมอ”

ลดาวัลย์ นงลักษณ์ – บรรณาธิการ