“ความรุนแรง” สามารถระบาดออกไปได้เหมือน “โรค”
เพราะทั้งสองสิ่งมีส่วนที่เหมือนกันอยู่ 3 อย่าง

1. ระยะเวลาหลังได้รับเชื้อจนกระทั่งแสดงอาการ : ความรุนแรงมีระยะฟักตัว กล่าวคือ เราอาจไม่เห็นการแสดงอาการในทันที บางครั้ง เหตุการณ์ความรุนแรงหนึ่งจะนำไปสู่อีกเหตุการณ์หนึ่งหลังจากเวลาผ่านไป ยกตัวอย่างเช่น อาจใช้เวลาไม่นานนักที่แก๊งมิจฉาชีพกลุ่มหนึ่งจะแก้แค้นเอาคืนกับอีกกลุ่มหนึ่ง แต่ในโอกาสอื่นๆ ก็อาจใช้ระยะเวลาฟักตัวนานกว่าที่อาการจะปรากฏออกมา

2. ความรุนแรงที่เกิดขึ้นมักเป็นไปตามสิ่งที่แพทย์เรียกว่า “ปรากฏการณ์ตอบสนองต่อปริมาณยาที่ได้รับ” (dose-response effect) : โรคบางชนิด ความเสี่ยงในการล้มป่วยขึ้นอยู่กับปริมาณของเชื้อโรคที่ได้รับ หากรับเชื้อเข้าไปไม่มากก็มีโอกาสน้อยที่จะเกิดอาการรุนแรง เช่นกัน หากชายหรือหญิงมีประวัติเกี่ยวข้องกับความรุนแรง มันก็จะเพิ่มโอกาสให้กับการเกิดความรุนแรงภายในครอบครัวของพวกเขาเองในอนาคต

3. ผู้ติดเชื้อมักอยู่รวมกันเป็นกลุ่มในบริเวณหนึ่งๆ ซึ่งมีการติดเชื้อปรากฏขึ้นภายในระยะเวลาสั้นๆ เป็นเวลาหลายศตวรรษแล้วที่มีการรายงานเกี่ยวกับกลุ่มของผู้ที่ทำร้ายตัวเองหรือฆ่าตัวตายที่มักอยู่ในบริเวณใกล้เคียง ทั้งในโรงเรียน ในเรือนจำ และในที่ชุมชน

ในปัจจุบัน มีหลายประเทศได้นำเอาแนวทางในการรับมือกับโรคระบาดไปใช้แก้ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรงกันแล้ว

The Rules of Contagion คือ หนังสือเล่มดังที่ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “มาก่อนกาลและเหมาะเจาะในตอนนี้”

ไม่เพียงอธิบายให้เราเข้าใจภาพรวมของวิธีการรับมือและคาดคะเนการระบาดของโรค ทั้งที่เคยมีในอดีต ปัจจุบัน และอาจมีขึ้นอีกในอนาคต ที่เราอาจไม่เคยรู้มาก่อนเท่านั้น

แต่ยังเผยให้เห็นว่า ทฤษฎีทางการแพทย์และคณิตศาสตร์ ที่ใช้ในการรับมือการระบาดของโรค เมื่อนำไปทาบทับและวิเคราะห์ “การลุกลาม” ของสิ่งอื่นๆ ที่เกิดขึ้นในสังคมของเรา ผลลัพธ์ที่ออกมากลับคล้ายกันจนแทบไม่น่าเชื่อ

หนุ่มนักระบาดวิทยาและนักคณิตศาสตร์ระดับโลก อดัม คูชาร์สกี จะพาเราไปพบกับนิยามใหม่ของคำว่า “การระบาด” ที่ไม่ได้หยุดอยู่แค่ในแวดวงเชื้อโรค แต่ลุกลามออกมาจนถึงสังคมโลกที่คุณใช้ชีวิตอยู่ ไม่ได้หยุดอยู่แค่สถานการณ์ในปัจจุบัน แต่อาจสร้างแนวทางการคาดคะเนสถานการณ์ในอนาคตได้อย่างคาดไม่ถึงเลยทีเดียว