ความเข้มแข็งที่แท้จริง อาจไม่ใช่การพยายามไม่รู้สึกอะไรหรือการไม่เปิดใจให้ใคร
แต่เป็นเพียงการยอมรับว่า เราเองก็เปราะบางเกินกว่าจะต่อสู้เพียงลำพัง

“ซอยูรี” เด็กสาวมัธยมปลายที่พยายามทิ้งอดีตไว้เบื้องหลังจากการถูกแม่เลี้ยงทอดทิ้ง เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะก้าวไปสู่ชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม แต่การจากไปของอดีตแม่เลี้ยง กลับพาให้เธอย้อนไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่หลีกหนีมาตลอด พร้อมกับการปรากฏตัวของ “ซอย็อนอู” เด็กชายวัยสิบขวบผู้เป็นลูกแท้ ๆ ของหญิงผู้จากไป

ความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครได้เตรียมใจจึงเริ่มต้นขึ้น
ท่ามกลางความสับสน ความรับผิดชอบที่เข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวและไม่เต็มใจ บวกกับความเปราะบางในใจที่ทั้งยูรีและย็อนอูต่างเก็บซ่อนไว้
ทั้งคู่ค่อย ๆ เรียนรู้กันและกันในระยะห่างที่ยังไม่แน่ชัดว่าจะเรียกว่า “ครอบครัว” ได้หรือไม่

เรื่องราวนี้ไม่ได้เร่งเร้าให้ตัวละครก้าวข้ามความเจ็บปวดในทันที
แต่ชวนผู้อ่านเปิดพื้นที่ให้กับความเจ็บปวด และได้ตระหนักว่า “บางความสัมพันธ์อาจไม่ได้เข้ามาเพื่อซ่อมแซมทุกอย่างให้สมบูรณ์ ทว่าเพียงพอแล้วที่จะมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ ในวันที่เรายังไม่พร้อมลุกขึ้นมา

เมื่อวันนั้นมาถึง…วันที่ใจของคุณไม่ติดค้างอะไรอีกแล้ว
คุณอาจค้นพบว่า สิ่งที่เคยเจ็บปวดที่สุดในชีวิต กลับกลายเป็นบางอย่างที่มีความหมายอย่างคาดไม่ถึง

___

ผลงานของ ‘มุนกย็องมิน’ นักเขียนที่โดดเด่นเรื่องการถ่ายทอดความสัมพันธ์และบาดแผลในใจมนุษย์อย่างละเอียดอ่อน เสน่ห์งานเขียนของเขาไม่ได้อยู่ที่พล็อตหักมุมหรือเหตุการณ์หวือหวา แต่เป็นการค่อย ๆ พาเราเข้าไปสำรวจรอยร้าวของตัวละครผ่านเรื่องราวอันแช่มช้าทว่ากลับผูกปมที่ชวนติดตาม และค่อย ๆ คลี่คลายความรู้สึกอย่างละเมียดละไม โดยไม่จำเป็นต้องมีคำตอบที่ตายตัวเสมอไป

ผลงานเรื่องนี้ได้รับการยอมรับในวงกว้าง ทั้งยังคว้ารางวัลชนะเลิศประเภทวรรณกรรมเยาวชนดีเด่นของมุนฮักดงเน ครั้งที่ 12 รวมถึงรางวัลวรรณกรรมคว็อนจ็องแซง ครั้งที่ 14 และรางวัลวรรณกรรมฮนบุล ครั้งที่ 13 อีกด้วย

หากคุณกำลังทุกข์ใจ
ให้ลองพยายามยิ้มดูนะ 

___

จนกว่าวันที่ใจจะไม่ติดค้างอะไรอีกแล้ว
มุนกย็องมิน เขียน
ฑิตยา ปิยภัณฑ์ แปล
chubbynida ออกแบบปก