Editors’ Picks แนะนำหนังสือน่าอ่านเล่มใหม่จากบรรณาธิการ

“นิยายเรื่องหนึ่งซึ่งยังไม่ถึงตอนจบ” เป็นนิยายที่เล่าถึงความสัมพันธ์ระหว่างนักเขียนนิยายอย่าง “คางาโนะ มาซาคิจิ” กับ “นางาฮาระ โทโมะ” ซึ่งเป็นพ่อกับลูกกัน แต่ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาก่อน สายสัมพันธ์ของพ่อลูกเลยจืดจางไปตามสภาพ

และไม่ว่าเราจะจินตนาการถึงฉากแรกที่สองพ่อลูกได้เจอหน้ากันจริงๆ ไว้แบบไหน นิยายเรื่องนี้ก็เริ่มต้นขึ้นโดยไร้พิธีรีตอง ไม่มีการเกริ่นนำความสัมพันธ์ระหว่างกันให้เราได้รู้ก่อน ทุกอย่างเริ่มต้นเพียงโทโมะไปเคาะประตูบ้านของมาซาคิจิเพื่อขออาศัยอยู่ด้วยชั่วคราว อ้างว่าต้องมาทำงานพิเศษแถวนี้ บทจะได้เจอกันก็ปุบปับจนตั้งตัวไม่ติด

เราอ่านด้วยสายตาของคนนอกยังรู้สึกได้ถึงความอึดอัดแปลกหน้า ราวกับว่าได้ทำความรู้จักโทโมะไปพร้อมกับมาซาคิจิด้วย

มาซาคิจิเป็นนักเขียนนิยาย เริ่มเขียนตั้งแต่ยังเรียนมหาวิทยาลัยจนกระทั่งอายุล่วงเข้าสู่เลขห้า ชีวิตในแต่ละวันของเขาผ่านไปโดยที่ไม่ได้มีเรื่องตื่นเต้นเกิดขึ้น ตื่นนอน เขียนนิยาย เข้านอน วนเวียนอยู่เช่นนี้ จะว่าไปแล้วเขาก็มีชีวิตที่ดีพอสมควร แต่นิยายที่เขียนกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวน่าสลดหดหู่ จนสงสัยว่าเขากำลังทุกข์ระทมอยู่เหมือนในนิยายหรือเปล่า

เรื่องน่าตื่นเต้นก็เริ่มมาเคาะประตูบ้านของมาซาคิจิ หลังนางาฮาระ โทโมะ มาปรากฏตัวที่บ้านเขา ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา มาซาคิจิเพียงส่งเงินค่าเลี้ยงดูให้แม่ของโทโมะเท่านั้น ด้วยความสัมพันธ์เช่นนี้จะเรียกว่าเป็นครอบครัวเดียวกันก็พูดได้ไม่เต็มปาก สำหรับมาซาคิจิที่ไม่ชอบสุงสิงกับใคร การจะอยู่ร่วมบ้านกับใครไม่ใช่เรื่องง่ายนัก โดยเฉพาะการอยู่ร่วมกับคนที่มีนิสัยใจคอแทบจะตรงกันข้าม

เมื่อโทโมะเข้ามา ความแปลกใหม่หลายอย่างก็ทยอยกันแวะเวียนเข้ามาในชีวิตของมาซาคิจิด้วย มีผู้คนใหม่ ๆ ให้ทำความรู้จัก มีเรื่องราวของลูกชายที่ตัวเองไม่เคยได้รับรู้ และความจริงอีกด้านของชีวิตที่ไม่เคยนึกถึง สิ่งที่เหล่านี้เองที่ทำให้เขาฉุกคิดและตั้งคำถามกับชีวิตที่ผ่านมา ทั้งสิ่งที่ตัวเองเคยคิดและเขียน

มาซาคิจิเคยคิดว่านิยายที่ดีนั้นต้องเผยให้เห็นธาตุแท้และความทุกข์ทรมานจากก้นบึ้งในจิตใจมนุษย์ แต่โทโมะกลับแสดงให้เขาเห็นทุกวันว่า ความใจดีเล็กๆ น้อยๆ ที่ผู้คนแบ่งปันให้กัน ก็สะท้อนความเป็นจริงของชีวิตเช่นกัน

“โลกแห่งความเป็นจริงโหดร้ายทารุณจนมีคนเลือกจบชีวิต น่าเสียดาย แต่นั่นคือความจริง ทว่าก็มีใครบางคนยื่นมือเข้าช่วย และใครบางคนได้รับความช่วยเหลือจากการสัมผัสมือนั้น”

มาซาคิจิไม่ใช่คนเลวร้าย แต่เป็นคนจางๆ กับทุกความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะในฐานะลูก พ่อ เพื่อนบ้าน นักเขียน หากจะอ่านตัวละครนี้แล้วรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง ก็ไม่แปลกใจเลย สิ่งที่เราประทับใจในนิยายเรื่องนี้คือบทสนทนาที่ชวนขบขันของสองพ่อลูก ซึ่งสะท้อนถึงการมองโลกต่างขั้วกัน

แสดงให้เห็นถึงความจริงอีกแบบที่มาซาคิจิไม่เคยจะนึกถึงหรือหลงลืมไประหว่างที่ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว และแนวความคิดของผู้เขียนที่เน้นย้ำว่า การใจดีต่อกันอาจช่วยทำให้โลกแห่งความเป็นจริงของใครหลายคนสว่างไสวขึ้นได้แม้ในยามที่ชีวิตมืดมนที่สุด